Jacques Tati'nin 1967 yapımı başyapıtı Playtime, sadece bir komedi filmi değil, aynı zamanda modernite, mimari ve insan ilişkileri üzerine derin bir hicivdir. Film, sevimli ve sakar Mösyö Hulot'nun, cam ve çelikten oluşan yüksek teknolojili, steril bir Paris'teki maceralarını takip eder. Bu yeni kent manzarasında, bir grup Amerikalı turistle paralel ilerleyen hikaye, insanın bu soğuk ve düzenli çevreye uyum sağlama çabalarını absürt ve komik bir şekilde ele alır. Özellikle, henüz inşaat halindeki bir gece kulübü/restoranın açılış gecesinde yaşanan kaos, filmin en unutulmaz sahnelerini oluşturur.

Jacques Tati, hem yönetmen hem de başrol oyuncusu olarak, diyaloglardan ziyade görsel mizaha ve detaylara dayanan benzersiz bir anlatım sunar. Oyunculuklar, abartılı mimikler ve fiziksel komedi ögeleriyle, sessiz sinema dönemine bir saygı duruşu niteliğindedir. Tati'nin performansı, Hulot karakterinin naif ve şaşkın halini izleyiciye mükemmel yansıtır. Film, 70mm formatında çekilmiş olup, geniş ekran kompozisyonları ve derinlik hissiyle görsel bir şölendir.

Playtime izlenmeli çünkü sadece güldürmekle kalmaz, aynı zamanda izleyiciyi modern yaşamın absürtlükleri üzerine düşündürür. Mimarinin insan davranışlarını nasıl şekillendirdiğine dair keskin gözlemler içerir. Teknolojinin ve standardizasyonun insanı nasıl yalnızlaştırabileceğini, ancak yine de kaotik anlarda insani bağların nasıl ortaya çıkabileceğini gösterir. Sinema tarihinde görsel komedinin en iddialı ve yenilikçi örneklerinden biri olan bu film, tekrar tekrar izlenerek her seferinde yeni detaylar keşfedilebilecek bir yapımdır. 155 dakikalık süresiyle adeta bir şehir senfonisi sunan Playtime, sinema sanatına ilgi duyan herkesin mutlaka deneyimlemesi gereken bir klasiğidir.