Harmony Korine'nin ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), geleneksel anlatı yapısını reddederek, bir kasırga sonrası harabeye dönen Xenia, Ohio kasabasında yaşayan marjinal karakterlerin hayatlarına deneysel bir bakış sunar. Film, belgesel ve kurgu arasında gidip gelen bir tarzda, kasabanın genç sakinlerinin sıradan, bazen rahatsız edici ve derinden nihilist günlük rutinlerini parçalı bir şekilde aktarır. Profesyonel oyuncuların yanı sıra gerçek kasaba sakinlerinin de yer aldığı oyunculuklar, kasvetli ve terk edilmiş atmosfere inandırıcılık katarken, Korine'nin provokatif ve sınırları zorlayan yönetmenlik anlayışı izleyiciyi rahatsız etmeyi amaçlar.

Gummo, estetik kaygılardan ziyade ham ve filtresiz bir gerçeklik sunmayı hedefler. Film, toplumun dışına itilmiş bireylerin umutsuzluk, can sıkıntısı ve anlamsızlıkla dolu varoluşlarını, geleneksel bir olay örgüsüne bağlı kalmadan, adeta bir kolaj gibi bir araya getirir. Bu nedenle, izleyiciden pasif bir deneyim değil, aktif bir katılım ve yorumlama bekler. Amerikan 'heartland'ının karanlık ve rahatsız edici bir portresini çizen Gummo, bağımsız sinemanın kült klasikleri arasında yer alır. Konvansiyonel filmlerden sıkılan, sinemanın sınırlarını keşfetmek isteyen ve deneysel anlatılara açık izleyiciler için kaçırılmaması gereken bir deneyim sunar. Harmony Korine'nin vizyoner ve tartışmalı tarzını anlamak adına önemli bir ilk adımdır.