Ingmar Bergman'ın 1972 yapımı başyapıtı Cries & Whispers (Viskningar och rop), izleyiciyi 20. yüzyıl başı İsveç'inde, lüks ama soğuk bir malikanede geçen duygusal bir yolculuğa çıkarır. Film, kanserin pençesinde ölümle mücadele eden Agnes'in (Harriet Andersson) hikayesini anlatır. Onun bu zorlu sürecinde, uzakta yaşayan iki kız kardeşi Karin (Ingrid Thulin) ve Maria (Liv Ullmann) yanına gelir. Ancak bu buluşma, uzun yıllardır bastırılmış kıskançlık, yalnızlık, sevgi eksikliği ve iletişimsizlik gibi duyguların su yüzüne çıkmasına neden olur. Tek sıcaklık ve şefkat, hizmetçi Anna'dan (Kari Sylwan) gelir.

Bergman'ın yönetmenliği, filmi bir sanat eserine dönüştürür. Kırmızı tonların hakim olduğu görsel şölen, iç mekanların kasveti ve karakterlerin yüz ifadelerine yapılan yakın planlar, izleyiciyi karakterlerin psikolojik çıkmazlarının tam merkezine yerleştirir. Oyunculuk performansları ise nefes kesicidir. Harriet Andersson'ın acı ve çaresizlik dolu performansı, Ingrid Thulin'ün soğuk ve mesafeli Karin'i ve Liv Ullmann'ın daha duygusal ama bencil Maria'sı, filmin omurgasını oluşturur. Kari Sylwan'ın sade ve içten Anna'sı ise bu kasvetli atmosferde bir umut ışığı gibidir.

Cries & Whispers, ölüm, aile bağları, yalnızlık ve affetme gibi evrensel temaları derinlemesine işler. Diyaloglardan çok, sessizliklerin, bakışların ve beden dilinin konuştuğu bu film, izleyiciyi kendi içsel hesaplaşmalarıyla baş başa bırakır. Sinema tarihinin en güçlü dramlarından biri olan bu filmi izlemek, insan ruhunun karanlık ve aydınlık köşelerine yapılan unutulmaz bir keşiftir. Bergman'ın karakterlerinin iç dünyalarını bu denli çıplak ve dürüstçe sunabilmesi, filmi her izleyişte yeni anlamlar kazanan bir klasik haline getirmiştir.